De optimale techniek waarmee Judith haar portretideeën kan vormgeven is die van de oude meesters : de rijkdom van het in verschillende lagen over elkaar leggen van de olieverf geeft een dermate diepte en verfijning, dat ze nauwelijks met enige andere techniek kan worden overtroffen. Deze vormt dan ook de basis van haar schilderijen. Daarnaast laat ze zich inspireren door de wat pasteuzere werkwijze van latere portretschilders als Repin, Sargent en Schwartze. De uitdaging ligt voor haar in het telkens weer opnieuw vinden van evenwicht tussen aldeze beproefde technieken en het raken van haar eigen toets.